SEZAİ HOCAM

     Dört veya beş yaşlarının kabına sığmaz zamanlarındaydım.Nerde sabah,orda akşam hesabı;evimizin yolunu karanlık basmadan bilmezdim.Hafif tombul,sanırım birazda sevimliydim.

     Evimizin okula ve lojmanlara komşu olması,babamla öğretmenler arasında dostluk kurulmasına sebep olurdu.Babamın en küçük oğlu olan ben de bu durumdan faydalanırdım.

     Özellikle Sezai AYGEN Hocamla babamın arkadaşlığı uzun geçmişe dayanır.Aralarından su sızmazdı.Grubun başka üyeleri de vardı,sanırım:Aslan İLHAN,İzzet YALDIZ,rahmetli Ezedin AKDENİZ ve rahmetli amcam Hayrettin DOĞAN.(Mekanları cennet olsun)

     Ev oturmalarında,köy meydanında hep yanlarındaydım.Grubun en küçük üyesi de bendim.Sert bir mizaca sahip babamın bana ses çıkarmamasında üyelerin rolü yadsınamaz.Kağıt oyunlarında sunulan ikramlarda,aslan payı benimdi.Sanırım beni yanlarında tutan nedende bu nevalelerdi.Özellikle şeker sucuğuna bayılırdım.

     Köy meydanında toplandıkları zamanlar eğlenceleri bendim.Birbirlerine karşı bana “Al” ettirirlerdi.Hadi şuna bir “Al” et dediklerinde; ilgili kişiyi karşıma alır, 5-6 m den koşarak ona doğru gelir,yakın bir mesafede zınk diye durur ve ellerim yumruk yapılmış,kollarım dirseklerden bükülmüş vaziyette sertçe kollarımı yukarı kaldırırdım.Arkasından gülüşmeler gırla giderdi.Tabii kim bana daha yakınsa ona nazikçe, diğerlerine alabildiğince sert yapardım.Hatırladığım kadarı ile bir babama bir de Hocama bu hareketi yapmazdım.Babamdan korkar,Sezai Hocama saygı duyardım.Bu hareketi kaç defa tekrarladığımı sormayın!!!

     O zamanlar bekar olan Hocam (2. sınıfta beni okuttu) okulun lojmanında oturuyordu.Zamanımın çoğunu okulun bahçesinde oynayarak veya Sezai Hocamın evinde geçiriyordum.İstediğim her an evi bana açıktı.Bir keresinde yatağına uzanmış bir şeyler yerken camdan birkaç öğrencisinin bana imrenerek baktığını;sahip olduğum avantajın kendilerinde de olmasını arzu ettiklerini sonradan işitmiştim.

     Mesleğimi seçmemde Hocamın bu tolerans ve sevgisinin olmamasının imkanı yok.Şu an Kayseri’de ikamet eden hocamı gördükçe memnun oluyorum.Yetiştirdiği binlerce öğrencisi de benimle aynı duyguları paylaşacaktır.Hâlâ sevgi ve saygımın eksilmediği,bilakis arttığı Hocamın ellerinden öpüyorum.

                                                                                                                                 01.02.07

                                                                                                                          Vedat DOĞAN